Stai consultando: 'Storia Letteraria d'Italia I primi due secoli', Adolfo Bartoli

   

Pagina (497/555)       Pagina_Precedente Pagina_Successiva Indice Copertina      Pagina


Pagina (497/555)       Pagina_Precedente Pagina_Successiva Indice Copertina




Storia Letteraria d'Italia
I primi due secoli
Adolfo Bartoli
Francesco Vallardi Milano, 1880, pagine 552

Digitalizzazione OCR e Pubblicazione
a cura di Federico Adamoli

Aderisci al progetto!

   
[Progetto OCR]




[ Testo della pagina elaborato con OCR ]

   I/aMORK DEL PETRARCA
   495
   tutti i biografi di lui ignoravano (1), e che sono dovute alla seria critica petrarchesca, la quale (dobbiamo pure confessarlo sebbene con dolore) fu inaugurata nel secolo scorso dall'abate De Sade.
   Noi dunque riteniamo come autentica la nota nel Virgilio. E da essa ricaviamo, come sapremo poi anche dal Canzoniere, che il Petrarca vide Laura il 6 di aprile del 27; che Laura morì il 6 aprile del 48, e che fu sepolta nella chiesa dei frati minori di Avignone.
   Sta benissimo.
   Vediamo ora quali sieno le conseguenze che da ciò trae l'abate De Sade.
   Egli ha scoperto (2) che la moglie di Ugo De Sade si ammalò gravemente il 3 aprile 1348, e fece quel giorno il suo testamento. « Si ignora, egli dice, il genere della sua malattia e il giorno preciso della sua morte, ma è probabilissimo ch'ella fosse presa dalla peste che in quell'anno tolse ad Avignone la metà dei suoi abitanti, e che fece la maggiore strage nel mese di aprile. » Mi pare dunque, soggiunge, molto probabile che Laura De Sade e la Laura del Petrarca sieno la stessa persona.
   Questi tanti gradi di probabilità, veramente, desunti dalla coincidenza della morte delle due Laure io non li vedo.
   (1) Ecco questi ricordi:
   Liber bic furto mihi subreptus fuerat anno domini 1326, quarto Kal. novembr., ac deinde restitutus anno 1338, die 17 Aprilis, apud Avin.
   Ioannes noster homo natu3 ad laborem ac dolorem meum et vivens gravibus atqne perpetuis me curis exercuit, et acri dolore moriens vulneravit. Qui cum paucos loetos dies vidisset in vita sua, obiit anr.o Domini 1361, aetatis suae XXIV, die Iulii X seu IX, medio noctis inter diem veneris et sabbati. Rumor ad me pervenerat XIV (sic) mensis ad ve-speram. Obiit autem Mediolani in ilio publico excidio pestis insolito, quae urbem illam hactenus imniunem tanbus malis nunc autem reperit {sic) atque invasit.
   Rumor autem primum ambiguus 8 Augusti eodem anno per famulum meurn Mediolano redeuntem, mox certus per famulum Domini Theatini Roma venientem 18 mensis eiusdem Uercurii sero ad me pervenit de obitu Socratis mei amici, sotii, fratrisque optimi, qui obiisse dicitur Babylone seu Avinione de mense maii proximo. Amisi comitem ac solatium vitae meae. Recipe, Christe Iesu, hos duos et reiiquos quinque in aeterna tabernacula tua, ut qui iam hic mecum amplius esse non possunt, permutatone felicissima tecum sint.
   Heu mihi ! imo septem, nec sciebam. Rumor quoque iampridem hic fuerat de obitu Philippi de Vitriaco Episcopi Meldensis patris et amici mei. Hoc autem die dominica 22 Augusti comportum accepi. Dissimulabam et credere recusabam. Heu mihi ! nimis crebre-scunt fortunae vulnera. Eadem die atque hora percepì obitum optimi patris ac domini mei Philippi alterius Cavallionensis Episcopi, ad quem est liber meus Vitae Solitariae. Maximus rerum meaium praeco obiit. Heu ! prope iam solus sum. Die sabbati post solis occasum 23 Maii, anno Domini 1349, vulneravit aures meas infelix nuntius mortis Domini Paganini de Meregnano (sic) singularis et optimi amici mei.
   Die Martis proximo 26 mensis inter nonam et vesperas rediit Gebellinus de.... nuntius itidem infelicis, indignae et crudelissimae mortis Maynardi mei.
   Anno proximo scilicet 1350 in Vigilia Natalis de vespera rumor infelicissimus... Iacobi de Carraria Domini Paduae, Domini et benefactoris mei singularis, cuius nunquam sine su-spiriis recordabor.
   Dominus Iacobinus Bossius vir probus ot sapiens et mihi carissimus obiit 1357, novembr.
   25. Quod mihi redeunti a missa Catharinae virginis ab Ecclesia____nbr____(S. Ambrosi' ?)
   non sine gravi vulnere mentis innotuit.
   Dommus Bernardinus de Angossolis de Placentia miles egrogius et unicus de raris et sìngularibus amicis meis, obiit 1359.
   (2' Mt'ranirPs, Nota IH.