Stai consultando: 'Enciclopedia Dantesca Dizionario critico e ragionato di quanto concerne la vita e le opere di Dante Alighieri - Volume I - A-L', Giovanni Andrea Scartazzini

   

Pagina (848/1180)       Pagina_Precedente Pagina_Successiva Indice Copertina      Pagina


Pagina (848/1180)       Pagina_Precedente Pagina_Successiva Indice Copertina




Enciclopedia Dantesca
Dizionario critico e ragionato di quanto concerne la vita e le opere di Dante Alighieri - Volume I - A-L
Giovanni Andrea Scartazzini
Ulrico Hoepli Editore Milano, 1896, pagine 1169

Digitalizzazione OCR e Pubblicazione
a cura di Federico Adamoli

Aderisci al progetto!

   
[Home Page]




[ Testo della pagina elaborato con OCR ]

   838
   Francesco (San, d'Assisi)
   all'Ordine di San Francesco. I Francescani sono severamente biasimati, Par. xii, 115 e seg. Si allude ad essi Inf. xxiii,3; xxvii, 93. Par. xi, 86 e seg.
   Francesco (San, d'Assisi), il fondatore dell'ordine dei Francescani, nacque nel 1182 in Assisi, mentre suo padre, Pietro Ber-nardone, ricco mercatante, si ritrovava per affari di commercio in Francia. Ebbe nel battesimo il nome Giovanni ; ma il padre lo chiamo Francesco, in ricordo del suo soggiorno in Francia. Destinato alla vocazione di mercatante, visse in sua gioventù vita gioconda ed allegra, non però viziosa. Sin d'allora si distingueva per la sua beneficenza, che alle volte giungeva sino ai confini dello scialacquo. Nel 1207 incominciò vita più seria, nel 1209 rinunziò al mondo, scegliendo la Povertà e dedicandosi alla vocazione di predicatore del Vangelo. L'ordine da lui fondato fu approvato provvisoriamente da Innocenzo 111 nel 1212, definitivamente da Onorio III nel 1223. Francesco morì nel 1224. I Bollandisti così ne raccontano la vita (Brev. Bom., ad 4 oct.): « Franciscus, Assisi in Umbria natus, patris exem-plum secutus, a prima astate mercaturam fecit. Qui quodam die pauperem, prò Christi amorein flagitantem pecuniam, cum praeter consuetudinem repulisset, repente eo facto commotus, large ei mise-ricordiam impertivit; et ex eo die Deo promisit, se nemini nmquam poscentem eleemos)rnam negaturum. Cum vero post in gravem mor-bum incidisset, ex eo aliquando confirmatus, ccepit ardentius colere officia charitatis. Qua in exercitatione tantum profecit, ut, Evangelica perfectionis cupidus, quidquid haberet, pauperibus largiretur. Quod fereus iniquius pater, eum ad Assisinatem Episcopum duxit, ut coram ilio bonis cederet paternis: qui, rejectis etiam vestibus, patri concessit omnia, illud subjungens, sibi in posterum majorem facultatem fore dicendi: Pater noster, qui es in cadis. Cum autem illud ex Evangelio audisset: Noìite possidere aurum, neque argen-tum, neque pecuniam in zonis vestris, non peram in via, neque duas tunicas, neque calceamenta : sibi eam regulam servandam proposuit. Itaque, detractis calceis, et una contentus tunica, cum duodecim socios adhibuisset, Ordinem Minorum instituit. Quare Romani venit anno salutis MCCIX, ut sui Ordinis regula ab Apostolica Sede confirmaretur. Quem cum accedentem ad se summus Pon-tifex Innocentius III rejecisset, quod in somnis postea sibi iIle, quem repulerat, eollabentem Lateranensem Basilicam suis humeris susti-nere visus esset, conquisitum accessiri jussit, benigneque accipiens, omnem ejus institutorum rationem confirmavit. Franciscus igitur, dimissis in omnes orbis terrse partes Fratribus ad prtedicandum Christi Evangelium, ipse cupiens sibi aliquam dari martyrii occa-