MUSICA RELIGIOSA
405
Canto secondo, Basso e Organo (manca il Canto primo). (A tergo del frontispizio è impressa la dedicatoria seguente):
Illustrissimo ac Reverendissimo D. Deophebo Utrius-que Signaturae S. D. N. Papae Referendario Abbati Farnesio. Tullius Cima Roncilionensis. S. P. D.
Non potui Illustrissime ac Reverendissime Praesul, quin amicorum rogatu potius subinvitus delibe-raverim, meum hoc musices opusculum tam et si non ita expolitum, atque castigatimi, ut partes tatitae scientiae postularent, in medium tandem all'erre, quod interea dum Romae tot Illustrissi-mum Sacrosanctae lateranensis Basilicae Canto-rum numero additus inchoavi, indeque egressus prò viribus absoìvi, idque non solum ut amicis indulgerem, mihi perflciendum censui, veruni etiam (nec quidem temere) ne Batillus alter suae consulens, aliaeque laudi invidens, injuria, quod suuin non esset. sibi attribueret, existimans for-tasse (quod nulluin prorsus habendum) maximam sibi gloriam pariturum; Et quaindiu meeum ipse cogitaverim, cujus sub umbra hi mei tenuissimi labores audacter prodirent, continenter prae ocu-lis, nullius, nisi tanti Abbatis nomen versatum est, etenim sentientes se tanti nominis ope pro-tegi, perinde quasi virgines erubescentes alio-rum oculis subjici, securos incesserint gressus, eosque eo magis tibi, quam aliis otferendos statui, non solum quod ex Serenissima Farnesioruin fa-milia gerinen mirae sis expectationis, cu.ius tu-tissimae clientelae subditus ego natus huinillimus, verum etiam cum omnium scientiarum tum con-ditor sis optimus, tum etiam Musices studio, post majoruin occupationes, oblecteris. Propterea qua debeo reverentia opusculum qualecunque sit hu-militer tibi porrigo, quod ut hilari excipias fronte, etiam atque etiam rogo, maximique animi, non autem tenuissimi muneris (ut tantae tuae libera-litatis moris est) rationem habeas, et meritis tuis, tot, atque singularibus majorem interea ampli-tudinem non temere auguror. Vale.
Dat. Valentani die 1 Jan. 1021.
I). S. Illustrissiinae ac Reverendissimae
Ilumillimus ac Deditissiinus servus TULLIUS CIMA.
Ricavasi da questa dedicatoria che il Cima fu per alcun tempo de' Cantori della Basilica Latera-nense, donde poi si tolse. Non so poi per qual titolo 1' autore si chiami natus humillimus sub-ditus della sicurissima clientela di casa Farnese: e forse dovrà intendersi eli' ei fosse figlio d' alcuno addetto a quella illustre famiglia.
Cima Tullio da Ronciglione. Motecta Binis, Ternis, Quaternis, Quinisq; vocibus decantanda. Cum Basso ad Organum. Tullio Cima Roncilionense Auctore. Liber Tertius. Opus Quartum. - Romae, Apud Jo. Baptistam Roblettum. 1(329. -in 4°. Cantus primus, Cantus secundus, Bassus, et Bassus ad Organum. In tutto opuscoli quattro.
Intitolò il Cima questa sua opera: Per illuslribus /). D. Prioribus, Consiliariis, Civibusque suis Roncilionensibus con officiosa lettera in data di Roma 20 Decembre 1628.
--Tulli! Cimae Roncilionensis Sacrarum
Modulationum quae a Binis, ad Quinas vsque vocea concinuntur. Liber Quartus.
- Romae, Apud Jo: Baptistam Roblettum. 1648. - in 4°. Cantus primus, Cantus secundus, Bassus, et Bassus ad Organum. In tutto opuscoli quattro.
La dedicatoria ha il seguente indirizzo : Illustrissimo D. Paulo Cacciae Podij Summauillae Domino Tullius Cima Roncilionensis I. V. D. ( Juris utriusque Doctor) Foelicilatem. Dal che si scuo-pre essere il Cima decorato del titolo di Dottore dell' una e dell' altra legge.
Coferati Matteo, fiorentino. Corona di Sacre Canzoni, o Laude Spirituali di più diuoti Autori, di nuouo date in luce, corrette, & accresciute da Matteo Coferati Sacerdote Fiorentino. Con 1' aggiunta delle loro Ario in Musica, per renderne più facile il canto. All' Illustriss. e Keuerend. Sig. Canonico Ottavio del Rosso. - In Firenze, All' Insegna della Stella. 1675. - in 12°.
È la prima edizi me, di pagg. 179, senza gli indici.
- Corona di Sacre Canzoni e laude spirituali di più divoti Autori, nuovamente corrette ed accresciute in questa seconda impressione per opera di Matteo Coferati sacerdote fiorentino, in ossequio della venerabile Congregazione di Giesù Salvadore. - In Firenze, dagli credi di Francesco Onofri, 1689. Per Jacopo Carlieri, all' insegna di S. Luigi. - in 12°, di pag. 551.
- Corona di sacre Canzoni o Laude Spirituali di più divoti autori, in questa terza impressione notabilmente accresciute di materie, & arie nuove ad uso de' pii trattenimenti delle Conferenze. -In Firenze da Cesare Bindi. 1710. Per il Carlieri, all' Insegna di S. Luigi. -in 12°, di pag. 768.
Carlo Maria Carlieri nell' avviso ai lettori ci fa sapere che la presente opera è stata data alta luce due volle con V assistenza del Jì. prete Matteo Coferati, il finale, come è nolo, ha cooperato ancora alla vera regola del canto Ecclesiastico ; che cantavansi tali Canzoni le feste dopo il vespro e per lo più negli orti ; e infine elle lo scopo di simili adunanze si era di intrattenere e ricreare la gioventù piuttosto colle sacre che colle profane canzoni, l'arie però delle quali vi si adattarono a bello studio per soddisfare nello stesso tempo al genio allora corrente, ed instillar nei cuori la vera divozione. .
La musica è scritta in chiave di Tenore e senza accompagnamento di Basso: il che dà indizio di essere cantata da uomini adulti e all'unisono.
La presente edizione è molto diversa dalla prima nella poesia e nella musica delle Canzoni, essen-dovene inserite alcune nuove, e tolte varie delle vecchie.
Colosibani Frate Orazio, veronese.
F. Horatii Columbani Veronen. quinque Cantiones quinis vocibus concinendae,